RĘCE BOGA to symbol, który po raz pierwszy został odnaleziony podczas wykopalisk archeologicznych w 1936 r. Znajdował się on na popielnicy, datowanej na III -IV wiek n.e, która przepadła w zawierusze wojennej. Dziś znana jest jej gipsowa kopia. Jedna z teorii zakłada, że symbol ten stanowił ideogram przedstawiający Boga Najwyższego.
Na znak składa się krzyż (piorunowładne ręce), zakończony grzebieniem (pięcioma, sześcioma palcami). Ramiona krzyża skierowane są w cztery strony świata, co miało wyrażać wszechwładność stwórcy, będąc tym samym symbolem wszechświata i równowagi. Niekiedy, w czterech polach krzyża, pomiędzy ramionami, znajdują się swarzyce: dwie o podwójnym i dwie o pojedynczym zagięciu. Symbolizują one dwoistość ognia: te o podwójnym zagięciu odnoszą się do gromowładnego Peruna, pojedyncze do Swaroga i jego syna Swarożyca(nie ma takiego Boga słowiańskiego)– bogów ognia. Inna z teorii zakłada, że same ramiona krzyża wraz z ich zakończeniem mogą odnosić się do Peruna, symbolizując gwałtowne zjawiska atmosferyczne. Inna teoria zakłada, że grzebienie/ palce symbolizują promienie słoneczne Swarożyca. Bez względu na przyjętą teorię, Ręce Boga wyrażają słoneczno-ognisty i władczo – opiekuńczy aspekt, oznaczając tym samym moc wszechogarniającą czczoną przez Słowian. Współcześnie jest to symbol używany przez rodzimowierców słowiańskich, szczególnie Rodzimy Kościół Polski.